Dames, stop even.

Niet om nog snel iets te regelen.
Niet om te bedenken wat er straks op tafel moet komen.
Niet om je agenda te controleren.

Gewoon even om dit te lezen.

Want ik wil je iets vragen.

Wie weet bij jullie thuis wanneer de kinderen naar de tandarts moeten?

Wie weet hoe laat hun hobby begint, waar ze moeten zijn en wie hen kan brengen en ophalen?

Wie merkt dat de shampoo bijna op is, dat er nieuwe sportschoenen nodig zijn of dat er voor school nog iets gekocht moet worden?

Wie denkt aan dat verjaardagsfeestje van volgende week en zorgt dat er op tijd een cadeautje is?

En wanneer een kind op school ziek wordt: wie wordt er dan als eerste gebeld? Wie probeert haar agenda om te gooien? Wie neemt verlof als er iemand thuis moet blijven?

Misschien ben jij dat heel vaak.

En misschien denk je nu: ja, maar mijn partner doet thuis ook veel.

Gelukkig maar.

Maar er is een verschil tussen taken uitvoeren en de verantwoordelijkheid dragen om ervoor te zorgen dat alles gebeurt.

Het werk dat niemand ziet

Een wasmachine insteken is een taak.

Maar zien dat de sportkleren morgen nodig zijn, bedenken dat ze dus vandaag gewassen moeten worden, controleren of alles in de wasmand ligt en ervoor zorgen dat ze morgen weer klaar zijn?

Dat is iets anders.

Boodschappen doen is een taak.

Maar bedenken wat jullie deze week gaan eten, weten wie wanneer thuis is, onthouden wat bijna op is, rekening houden met wat iedereen wel en niet lust en zorgen dat alles op tijd in huis is?

Ook dat is iets anders.

Een vakantie boeken is één ding.

Maar wie denkt daarna aan alles wat nodig is?

Zijn de identiteitskaarten nog geldig?
Wat moet er mee?
Heeft iedereen voldoende zomerkleren?
Wie heeft nog nieuwe zwemkleding nodig?
Welke medicatie moet mee?
Wat moet vooraf gewassen en gestreken worden?
Wat eten we onderweg?
Hoe laat moeten we vertrekken?
En wie zorgt ervoor dat uiteindelijk alles in de koffers zit?

Dat voortdurende denken, onthouden, vooruitkijken, organiseren en anticiperen noemen we vaak de mentale belasting of mental load.

En het bijzondere eraan is: veel ervan zie je niet.

Je hoofd staat nooit helemaal uit

Misschien zit je ’s avonds eindelijk in de zetel, maar is je hoofd nog bezig.

Morgen moet ik niet vergeten…

O ja, ik moet daar nog voor bellen.

Heeft hij zijn sporttas eigenlijk al klaargemaakt?

Ik moet nog antwoorden op dat bericht.

Wanneer was die afspraak ook alweer?

Je lichaam zit misschien stil.

Maar je hoofd is nog altijd aan het werk.

En als je daarnaast ook nog werkt, een eigen zaak hebt, voor ouders zorgt, sociale contacten onderhoudt, vrijwilligerswerk doet of andere verantwoordelijkheden draagt, wordt dat lijstje alleen maar langer.

Je bent werknemer of zelfstandige.

Partner.

Mama.

Dochter.

Vriendin.

Collega.

Degene die luistert.

Degene die opvangt.

Degene die regelt.

Degene die eraan denkt.

En ergens tussen al die rollen zit ook nog jij.

Als je zorgzaam bent, wordt er gemakkelijk nóg meer gevraagd

Er speelt nog iets.

Als jij iemand bent die graag voor anderen zorgt, behulpzaam bent en verantwoordelijkheid opneemt, weten mensen dat.

Ze weten dat ze op je kunnen rekenen.

En dus hoor je regelmatig:

“Kun jij even…?”

“Wil jij daar nog aan denken?”

“Kun jij dat regelen?”

“Jij bent daar zo goed in.”

En vaak zeg je ja.

Omdat je wilt helpen.

Omdat je het belangrijk vindt dat het goed gebeurt.

Omdat je niemand wilt teleurstellen.

Of simpelweg omdat je denkt: laat maar, ik doe het wel even.

Eén zo’n vraag is meestal het probleem niet.

Maar al die kleine dingen samen kunnen behoorlijk zwaar worden.

Zeker wanneer je ondertussen zelf nauwelijks nog stilstaat bij de vraag:

Hoe gaat het eigenlijk met míj?

Waarom je zo moe kunt zijn

Soms hoor ik vrouwen zeggen:

“Ik begrijp niet waarom ik zo moe ben. Het is toch niet dat ik de hele dag zware fysieke arbeid verricht?”

Maar vermoeidheid ontstaat niet alleen door wat je lichamelijk doet.

Ook voortdurend alert zijn, plannen, schakelen, beslissingen nemen, verantwoordelijkheid voelen en dingen proberen te onthouden kost energie.

En als er gedurende de dag weinig momenten zijn waarop je echt kunt vertragen, kan het moeilijk worden om ’s avonds plots de knop om te draaien.

Je ligt eindelijk in bed…

en daar komen de gedachten.

Wat moet morgen nog gebeuren?

Ben ik iets vergeten?

Hoe ga ik dat oplossen?

Wat moet ik zeker nog onthouden?

Je bent moe, maar je hoofd is nog bezig met de dag die voorbij is én met de dag die nog moet komen.

Daarom kijk ik in mijn werk niet alleen naar slaap wanneer iemand slecht slaapt. En niet alleen naar werk wanneer iemand vastloopt in haar loopbaan.

Ik kijk ook naar wat iemand dag na dag draagt.

Want werk, slaap en welzijn staan niet los van elkaar.

Zorgzaam zijn betekent niet dat jij alles moet dragen

Misschien is dit wel het belangrijkste wat ik je met deze blog wil meegeven:

Je hoeft niet minder zorgzaam te worden.

Je hoeft niet plots overal nee tegen te zeggen.

En je hoeft al helemaal niet te stoppen met zorgen voor de mensen van wie je houdt.

Maar je mag wel eens kijken naar hoeveel jij ondertussen draagt.

Vraag jezelf eens af:

Welke dingen doe ik omdat ik ze echt wil doen?

Welke dingen doe ik omdat ik automatisch de verantwoordelijkheid op mij neem?

Wat zou iemand anders volledig kunnen overnemen, inclusief het eraan denken?

Waar zeg ik ja terwijl ik eigenlijk nee voel?

En waar sta ík zelf op mijn lijstje?

Want iets uit handen geven betekent niet alleen dat iemand anders de taak uitvoert.

Echt loslaten betekent soms ook dat jij niet meer degene bent die eraan moet denken.

En nu even terug naar jou

Misschien zorg je al jaren voor iedereen.

Misschien heb je je gezin, je werk en duizend kleine dingen al zo vaak in goede banen geleid dat het bijna vanzelfsprekend is geworden.

Voor de mensen om je heen.

Maar misschien ook voor jezelf.

Totdat je lichaam aangeeft dat het genoeg is.

Tot je slecht slaapt.

Tot je voortdurend moe bent.

Tot je sneller geïrriteerd raakt.

Tot je merkt dat je agenda vol staat met alles en iedereen, maar dat jijzelf er nauwelijks nog tussen past.

Wacht niet altijd tot dat moment om jezelf serieus te nemen.

Je hoeft rust niet eerst te verdienen.

Je hoeft niet eerst alles af te werken.

En je hoeft ook niet te wachten tot iemand anders ziet dat het te veel is.

Sta vandaag eens stil bij één eenvoudige vraag:

Als ik zo goed kan zorgen voor iedereen om mij heen, hoe kan ik dan ook wat beter voor mezelf zorgen?

Misschien begint het antwoord niet met iets groots.

Misschien begint het gewoon met één ding dat jij vandaag niet meer hoeft te dragen.

Want zorgzaam zijn is een prachtige eigenschap.
Zolang jij jezelf niet vergeet in de zorg voor iedereen om je heen.

Cindy Van Broekhoven
Werk-, slaap- en welzijnscoach